Kadzidło żywiczne Boswellia carteri, kl. 3, ziarno 2–4 mm, 50 g

Ta naturalna żywica kadzidłowa (Olibanum) jest pozyskiwana z drzew Boswellia carteri, rosnących naturalnie na Półwyspie Arabskim i we wschodniej Afryce. Żywica ma postać okrągłych lub owalnych, żółto-bursztynowych kropelek. W lutym lub marcu nacina się korę drzewa, dzięki czemu żywica zaczyna wypływać i z czasem spływa po pniu, pokrywając go aż do momentu, gdy rana się zasklepi. Zaschniętą żywicę zbiera się następnie z drzewa oraz z ziemi. O jakości kadzidła decyduje jego przejrzystość – im bardziej przejrzyste, tym lepsza jakość i wyższa cena. Żywica Boswellia podczas spalania wydziela dymny, balsamiczny, lekko słodki i żywiczny aromat. Była używana jako kadzidło od ponad pięciu tysięcy lat. W starożytności kadzidło ceniono jak złoto, a nawet stosowano leczniczo do gojenia ran. Kadzidło kościelne ma wspaniałą właściwość hamowania drobnoustrojów w powietrzu, wodzie i ludzkim organizmie. Wodę z dodatkiem kadzidła tradycyjnie stosowano przy dolegliwościach żołądka i jelit. Dziś do oczyszczania wody używa się żywic jonowymiennych, jednak nie mają one uzdrawiających właściwości naturalnego kadzidła. Mimo to naturalne żywice pozostają bardziej lekarstwem dla duszy niż dla ciała. Uzdrowienie duszy może przynieść ulgę w dolegliwościach fizycznych.

Jak spalać: Umieść rozżarzony krążek węgielka w kadzielnicy (metalowym lub ceramicznym naczyniu). Szczypcami podgrzej węgielek bezpośrednio nad płomieniem, aż zacznie żarzyć się i pokryje cienką warstwą popiołu. Włóż go do kadzielnicy i posyp wokół niego kadzidłem. Kadzidło natychmiast zacznie uwalniać aromatyczny dym.

Metoda alternatywna: Użyj lampki oliwnej z olejem do lamp, pływającym knotem oraz metalowym uchwytem na kadzidło („pajączkiem”). Zapal knot i połóż mały kawałek żywicy na uchwycie nad płomieniem. Odczekaj kilka chwil, aż ciepło uwolni wonny dym. Ta metoda działa wolniej, ale nie wymaga węgielka.